ਇਤਿਹਾਸ ਪੋਡਕਾਸਟ

ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰੋਮ: ਮੈਡੀਕਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਇਲਾਜ

ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰੋਮ: ਮੈਡੀਕਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਇਲਾਜ

>

ਇਹ ਸੰਖੇਪ ਵਿਡੀਓ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰੋਮ ਵਿੱਚ ਦਵਾਈ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਵੱਖ -ਵੱਖ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਡਾਕਟਰੀ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਲੱਭੇ ਗਏ ਇਲਾਜਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਦਾ ਹੈ.


ਰੋਮਨ ਦਵਾਈ: ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰੋਮ ਵਿੱਚ 6 ਤਰੀਕੇ ਲੋਕ ਸਿਹਤਮੰਦ ਰਹੇ

"ਇਸ਼ਨਾਨ, ਸ਼ਰਾਬ ਅਤੇ ਸੈਕਸ ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਸ਼ਰਾਬ ਅਤੇ ਸੈਕਸ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਜੀਣ ਯੋਗ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ". ਇਹ ਸ਼ਿਲਾਲੇਖ - ਅਫ਼ਸੁਸ ਦੇ ਇੱਕ ਰੋਮਨ ਵਪਾਰੀ, ਟਾਇਬੇਰੀਅਸ ਕਲੌਡੀਅਸ ਸੈਕਿੰਡਸ ਦੀ ਕਬਰ ਤੋਂ - ਇਹ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ, ਸਾਡੇ ਵਾਂਗ, ਰੋਮੀਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਅਨੰਦਮਈ ਹੋਂਦ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਿਹਤਮੰਦ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਸਮਝਦਾਰ ਸੰਤੁਲਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ. ਡਾ ਨਿੱਕ ਸਮਰਟਨ ਨੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਜੀਵਨ ਜੀਉਣ ਲਈ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰੋਮ ਤੋਂ ਛੇ ਸੁਝਾਅ ਸਾਂਝੇ ਕੀਤੇ ਹਨ ...

ਇਹ ਮੁਕਾਬਲਾ ਹੁਣ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ

ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ: 16 ਮਾਰਚ, 2021 ਨੂੰ ਸ਼ਾਮ 5:52 ਵਜੇ

ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸੜਕਾਂ, ਫੌਜੀ ਰਣਨੀਤੀ ਅਤੇ ਕਿਤਾਬ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ - ਪਰ ਸਾਡੇ ਰੋਮਨ ਪੂਰਵਜ ਸਿਹਤਮੰਦ ਰਹਿਣ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਤੇ ਕੀ ਸਲਾਹ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਡਾ ਨਿੱਕ ਸਮਰਟਨ ਛੇ ਰੋਮਨ ਦਵਾਈ ਅਭਿਆਸਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ...

ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਲਵੋ

ਰੋਮੀਆਂ ਨੇ ਸਿਹਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵ ਦਿੱਤਾ

ਦੂਜੀ ਸਦੀ ਦੇ ਚਿਕਿਤਸਕ ਗੈਲਨ ਨੇ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨਾ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ, ਇਹ ਲਿਖਦਿਆਂ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਖਾਸ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ (ਜਾਂ' ਸਫਾਈ ') ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਿਆਂ "ਸਿਹਤ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ". ਉਸਨੇ ਤਾਜ਼ੀ ਹਵਾ ਲੈਣ ਅਤੇ ਲੋੜੀਂਦੀ ਨੀਂਦ ਲੈਣ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕੀਤਾ, ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਖੁਰਾਕ, ਕਸਰਤ ਅਤੇ ਹਾਈਡਰੇਸ਼ਨ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ. ਗੈਲਨ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਉਦਾਹਰਣ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਿਆਂ ਲਿਖਿਆ: “ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅਠਾਈ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਨਾ ਲਿਆ ਕਿ ਸਫਾਈ ਦੀ ਇੱਕ ਕਲਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇਸਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਿਸੇ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਕਦੇ ਬਿਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਕਦੇ -ਕਦੇ ਬੁਖਾਰ. "

ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੇ ਲਈ 'ਸਵੱਛ ਪਹੁੰਚ' ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਹ ਸੁਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਕਿ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਸਿਹਤ ਯੋਜਨਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਤੱਤ ਨੂੰ ਘੱਟ ਜਾਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ. ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਗੈਲਨ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ: "ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੋਚੀ ਲਈ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਆਖਰੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਾਕਟਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਕ ਯੋਜਨਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ. ਇਸਦੇ ਕਾਰਨ, ਫਿਰ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਲੋੜੀਂਦੀ ਕਸਰਤ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਹਲੇਪਣ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਗੁਜ਼ਾਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ. ਨਾਲ ਹੀ, ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਨਹਾਉਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸਿਹਤਮੰਦ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ. ”

ਚਾਰ ਹਾਸੇ ਕੀ ਸਨ?

ਰੋਮਨ ਮੰਨਦੇ ਸਨ ਕਿ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਸਾਰੇ ਪਦਾਰਥ - ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰਾਂ ਸਮੇਤ - ਚਾਰ ਤੱਤ ਪਦਾਰਥਾਂ (ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ) ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਚਾਰ ਤੱਤ ਗੁਣਾਂ (ਗਰਮ, ਠੰਡੇ, ਗਿੱਲੇ ਅਤੇ ਸੁੱਕੇ) ਤੋਂ ਬਣੇ ਸਨ. ਇਹ ਸੋਚਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਅਨੁਸਾਰੀ ਹਾਸੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ - ਖੂਨ (ਗਰਮ ਅਤੇ ਗਿੱਲਾ) ਪੀਲਾ ਪਿਤ (ਗਰਮ ਅਤੇ ਸੁੱਕਾ) ਕਾਲਾ ਪਿਤ (ਠੰਡਾ ਅਤੇ ਸੁੱਕਾ) ਅਤੇ ਬਲਗਮ (ਠੰਡਾ ਅਤੇ ਗਿੱਲਾ). ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤੰਦਰੁਸਤ ਰੱਖਣ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰ ਹਾਸੇ -ਮਖੌਲਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਮਾਤਰਾ ਅਤੇ ਤਾਕਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ. ਚਾਰ ਹਾਸਰਸ ਦੇ bleੁਕਵੇਂ ਮਿਸ਼ਰਣ ਅਤੇ ਸੰਤੁਲਨ ਨੂੰ 'ਯੂਕਰਸੀਆ' ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ - ਜਦੋਂ ਕਿ ਹਾਸਿਆਂ ਦਾ ਅਸੰਤੁਲਨ - ਜਾਂ 'ਡਿਸਕਰਸੀਆ' - ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ. ਬਿਮਾਰੀ ਉਦੋਂ ਵਾਪਰੀ ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਹਾਸੇ ਦਾ ਅਸੰਤੁਲਨ ਸੀ. 'ਸਵੱਛਤਾ' (ਜਿਸਦੀ ਵਰਤੋਂ ਅੱਜ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਵੱਖਰੇ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ) ਹਾਸੇ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਧਾਰਨ ਸੰਤੁਲਨ ਨੂੰ ਬਹਾਲ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਸੀ - ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਿਮਾਰੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਅਤੇ ਸਿਹਤ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣਾ.

ਇੱਕ ਸਿਹਤਮੰਦ ਖੁਰਾਕ ਲਓ

ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਤਾਜ਼ੀ ਹਵਾ ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਦੀ ਕੁੰਜੀ ਸੀ

ਅੱਜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਸਿਹਤਮੰਦ ਖੁਰਾਕ ਨੂੰ ਸੰਤੁਲਿਤ ਸਿਹਤ ਯੋਜਨਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ. ਕਈ ਰੋਮਨ ਸੀਵਰਾਂ ਤੋਂ ਸਮਗਰੀ ਦੀ ਜਾਂਚ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਸਬੂਤਾਂ ਨੇ Romanਸਤ ਰੋਮਨ ਦੁਆਰਾ ਖਪਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਭੋਜਨ ਪਦਾਰਥਾਂ ਤੇ ਕੁਝ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪਾਈ ਹੈ. ਆਧੁਨਿਕ ਮਾਪਦੰਡਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੈਸੁਵੀਅਸ ਦੇ ਫਟਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹਰਕੁਲੈਨਿਅਮ ਵਿੱਚ ਆਬਾਦੀ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਬਹੁਤ ਸਿਹਤਮੰਦ ਅਤੇ ਖਣਿਜ ਅਮੀਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉੱਚ ਪੱਧਰੀ ਸਮੁੰਦਰੀ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਹੁੰਦੇ ਸਨ. (ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ, ਹਰਕੁਲੈਨਿਅਮ ਦੇ ਵਸਨੀਕਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਇਦ ਅੱਜ ਖੇਤਰ ਦੀ ਆਬਾਦੀ ਦੁਆਰਾ ਖਾਧੀ ਜਾਣ ਨਾਲੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮੱਛੀ ਖਾਧੀ!)

ਬਾਗ ਰੋਮੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ ਅਤੇ ਪੌਦਿਆਂ ਅਤੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਦੀ ਕਾਸ਼ਤ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਵਧਾਉਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਸਨ. ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਪੱਤਰ ਵਿੱਚ, ਪਲੀਨੀ ਯੰਗਰ ਨੇ ਟਸਕਨੀ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਵਿਲਾ ਵਿੱਚ ਬਕਸੇ ਦੇ ਹੇਜਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਰਸਤੇ ਅਤੇ ਰਾਹ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ. ਉਸਨੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ, ਠੰੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਦੇ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਹਵਾ ਬਾਰੇ ਵੀ ਟਿੱਪਣੀ ਕੀਤੀ.

ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰੋ

ਰੋਮਨ ਡਾਕਟਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਸਾਵਧਾਨ ਸਨ

ਰੋਮਨ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਪਲਿਨੀ ਦਿ ਐਲਡਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਨੂੰ ਡਾਕਟਰੀ ਪੇਸ਼ੇ - ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਯੂਨਾਨੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਸਾਵਧਾਨ ਕੀਤਾ: “ਡਾਕਟਰ ਸਾਡੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕੀਮਤ ਤੇ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਡੇ ਖਤਰਿਆਂ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਡਾਕਟਰ ਹੀ ਮੁਕੰਮਲ ਛੋਟ ਦੇ ਨਾਲ ਕਤਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ. ”

ਰੋਮਨ ਸਾਮਰਾਜ ਵਿੱਚ 'ਡਾਕਟਰਾਂ' ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਹ ਅਕਸਰ ਅਸਪਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ 'ਡਾਕਟਰ' ਦੀ ਉਪਾਧੀ ਕਿਉਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ. ਰੋਮਨ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪ੍ਰੀਖਿਆਵਾਂ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਕੋਈ ਡਿਪਲੋਮਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕੋਈ ਡਿਗਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਸਨ ਅਤੇ ਕੋਈ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਲਾਇਸੈਂਸਿੰਗ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇੱਕ ਡਾਕਟਰ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਸਿਰਲੇਖ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮਿਹਨਤਾਨੇ ਲਈ ਇਲਾਜ ਕੀਤਾ ਸੀ.

ਨਾਲ ਹੀ, ਰੋਮੀਆਂ ਲਈ, ਇੱਕ ਨਿੱਜੀ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਡਾਕਟਰ ਰੱਖਣ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਇੱਕ ਅਨਾਥਮਾ ਸੀ. ਇਹ ਸਵੈ-ਨਿਰਭਰਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਖੁਦ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਦੇ ਰੋਮਨ ਮੁੱਲਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸੀ. ਰੋਮਨ ਖੇਤਾਂ ਤੇ ਘਰ ਦਾ ਮੁਖੀ (ਪਿਤਾ ਪਰਿਵਾਰ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਸਟੇਟ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਦੀ ਸਿਹਤ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮੁੱਖ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ. ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਵਿਗਿਆਨੀ ਵਰੋ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ: "ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਇਲਾਜ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵੰਡਾਂ ਹਨ [...]: ਇੱਕ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਚਰਵਾਹਾ ਵੀ ਇਲਾਜ ਦੇਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ."

ਸਹੀ ਹਾਲਾਤ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਸਲਾਹ ਲਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਕੁਝ ਅਸਪਸ਼ਟ ਹੈ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਹੈਡਰੀਅਨ ਦੀ ਕੰਧ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰੋਮਨ ਸਹਾਇਕ ਕਿਲ੍ਹਾ ਵਿੰਦੋਲੰਡਾ ਵਿੱਚ ਲੱਭੀਆਂ ਗਈਆਂ ਇੱਕ ਲਿਖਣ ਦੀਆਂ ਗੋਲੀਆਂ ਸੁਝਾਅ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਫੌਜੀ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀਆਂ womenਰਤਾਂ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਸਿਹਤ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਮੰਤਵ ਲਈ ਦਵਾਈਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਚੋਣ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ. ਵਿੰਡੋਲੰਡਾ ਵਿਖੇ ਗੈਰੀਸਨ ਪ੍ਰੀਫੈਕਟ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪਟੇਰਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਲੇਪੀਡੀਨਾ ਨੂੰ ਦਵਾਈ ਸਪਲਾਈ ਕੀਤੀ: “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋ ਉਪਚਾਰਾਂ ਦੀ ਸਪਲਾਈ ਕਰਾਂਗਾ”, ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਪੱਤਰ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ - ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬੁਖਾਰ ਲਈ ਸੀ।

ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ, ਰੋਮਨ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਲਈ, ਪ੍ਰਵਾਨਤ ਪ੍ਰੈਕਟੀਸ਼ਨਰਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਸੂਚੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ. ਡਾਕਟਰ ਦੀਆਂ ਯੋਗਤਾਵਾਂ (ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਵੀ) ਦੀ ਸਮਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਸਰੀਰਕ ਯੋਗਤਾਵਾਂ ਦੇ ਜਨਤਕ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣਾ ਜਾਂ ਡਾਕਟਰੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵੇਖਣਾ ਅਸਧਾਰਨ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਰੋਮਨ ਦਵਾਈ ਦਾ ਅਕਸਰ ਜਨਤਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਬਿਮਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਮੂਹ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਦੇਖਭਾਲ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੀ ਆਲੋਚਨਾਤਮਕ ਜਾਂਚ ਕਰਦੇ ਸਨ. ਗੈਲਨ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਅਜਨਬੀ ਘਰ ਦੇ ਦੌਰੇ ਤੇ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ: "ਬੋਥਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ. ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਆਏ। ”

ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰੋ

ਅੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਰੋਮੀਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਖਾਸ ਚਿੰਤਾ ਸਨ

ਰੋਮੀਆਂ ਲਈ ਅੱਖਾਂ ਸਰੀਰ ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਧਿਕਾਰ ਵਾਲਾ ਅੰਗ ਸਨ, ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਬਾਹਰੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਰਤਨ ਬਿੰਦੂ. ਅੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਪ੍ਰਸਤੁਤੀਆਂ - ਸੋਨੇ, ਕਾਂਸੀ ਅਤੇ ਪਲਾਸਟਰ ਵਿੱਚ - ਸ਼੍ਰੌਪਸ਼ਾਇਰ ਦੇ ਵ੍ਰੋਕਸੇਟਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀਆਂ ਹਨ. ਅਜਿਹੀਆਂ ਧਾਰਮਿਕ ਵੋਟ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਇਲਾਜ ਦੀ ਉਮੀਦ ਜਾਂ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਵਜੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ.

ਨਾਕਾਫ਼ੀ ਸਫਾਈ ਅਤੇ ਧੂੜ ਭਰੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ. ਵਿੰਡੋਲੰਡਾ ਦੇ ਟੁੰਗਰੀਅਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸਮੂਹ ਦੀ ਇੱਕ ਫੌਜੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ 31 ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵੱਖਰੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਯੋਗ ਵਜੋਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀਬੱਧ ਕਰਦੀ ਹੈ: ਏਗਰੀ (ਬਿਮਾਰ - 15) volnerati (ਜ਼ਖਮੀ - 6) ਅਤੇ lippientes (ਅੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ - 10).

ਦੋ ਦਰਜਨ ocਕੂਲਿਸਟ (ਜਾਂ ਕੋਲੀਰੀਅਮ) ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਵਿੱਚ ਸਟੈਂਪਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ - ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵ੍ਰੌਕਸੇਟਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ. ਇਹ ਛੋਟੇ ਹਰੇ ਪੱਥਰ ਨਿਰਮਾਤਾ ਦੇ ਨਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਦਵਾਈ ਦੇ ਇੱਕ ਸਖਤ ਬਲਾਕ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਇਲਾਜ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਅਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤੇ ਗਏ ਸਨ (ਕੋਲੀਰੀਅਮ). ਸਟੈਂਪਸ ਵਿੱਚ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਛੋਟੇ ਪਤਲੇ ਵਰਗ ਬਲਾਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਆਮ ਤੌਰ' ਤੇ ਚਾਰ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰੇਕ 'ਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਿਲਾਲੇਖ ਦੇ ਨਾਲ. ਕੁਝ ਸਥਿਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰ ਦੋ ਉੱਕਰੇ ਹੋਏ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਇਤਾਕਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰੋਕਸੇਟਰ ਤੋਂ, ਇਹ ਗੋਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਇੰਟੈਗਲੀਓ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੱਜੇ ਤੋਂ ਖੱਬੇ ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਜਦੋਂ ਕੋਲੀਰੀਅਮ ਉੱਤੇ ਮੋਹਰ ਲਗਾਈ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਖੱਬੇ ਤੋਂ ਸੱਜੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ.

ਉਸਦੇ ਵਿੱਚ ਡੀ ਮੈਡੀਸਿਨਾ, ਪਹਿਲੀ ਸਦੀ ਦੇ ਲੇਖਕ ਸੇਲਸਸ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਲਈ ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਅਧਿਆਇ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮੋਤੀਆਬਿੰਦ ਦੀ ਸਰਜਰੀ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸਪਸ਼ਟ ਵਰਣਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ:

“ਉਸਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਸਾਮ੍ਹਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਚਾਨਣ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਰਜਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਸਰਜਨ ਥੋੜ੍ਹੀ ਉੱਚੀ ਸੀਟ ਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਸਹਾਇਕ ਸਿਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਮਰੀਜ਼ ਹਿੱਲ ਨਾ ਜਾਵੇ: ਕਿਉਂਕਿ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਸਥਾਈ ਤੌਰ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਮਾਮੂਲੀ ਹਰਕਤ…

“ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੂਈ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਦੋ ਬਾਹਰੀ ਟਿicsਨਿਕਸ ਦੁਆਰਾ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਲੱਗਦੇ ਕੋਣ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਪਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ. ਮੋਤੀਆਬਿੰਦ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਨਾੜੀ ਜ਼ਖਮੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ.

"ਹਾਲਾਂਕਿ, ਸੂਈ ਡਰਪੋਕ enteredੰਗ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ... ਜਦੋਂ [ਸਹੀ] ਸਥਾਨ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੂਈ ਨੂੰ opਲਾਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ... .. ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਥੇ ਘੁੰਮਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਸੇਧ ਦੇ ਕੇ [ਭਾਵ, ਮੋਤੀਆਬਿੰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਲੈਂਜ਼] ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਦੇ ਹੇਠਾਂ. "

ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਛੁਪਣ ਦੀਆਂ ਸੂਈਆਂ ਕਾਰਲਿਸਲ ਅਤੇ ਪਿਡਿੰਗਟਨ ਰੋਮਨ ਵਿਲਾ, ਨੌਰਥੈਂਪਟਨਸ਼ਾਇਰ ਵਿਖੇ ਮਿਲੀਆਂ ਹਨ.

ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਾਹਰ ਜ਼ਖਮ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ

ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰੋਮੀ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀ ਬਚਣ ਦੀ ਦਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਬਿਹਤਰ ਸੀ

ਲੰਮੀ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮਾਂ ਨੂੰ ਵੱlaਣਾ ਅਤੇ ਕੱਟਣਾ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਵਿੱਚ ਲੜ ਰਹੇ ਰੋਮਨ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਲਈ ਆਮ ਸੱਟਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ. ਸਥਾਨਕ ਕਬੀਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬਰਛੇ, ਚਾਕੂ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਪੱਥਰ ਦੀ ਗੋਲੀ ਅਤੇ ਘੱਟ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਤੀਰ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ. ਕੁਝ ਬਦਕਿਸਮਤ ਰੋਮਨ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਭੰਜਨ, ਸਿਰ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸੱਟਾਂ ਸਨ - ਪੇਟ ਜਾਂ ਛਾਤੀ ਦੇ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦੇ ਨਾਲ.

ਸਾਰੇ ਕਟੌਤੀਆਂ ਅਤੇ ਖਾਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਫਾਈ ਅਤੇ ਡਰੈਸਿੰਗ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਿਲਾਈ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ. ਕਦੇ -ਕਦਾਈਂ, ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ, ਖੂਨ ਵਗਣ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਜਾਂ ਬਰਛੇ ਦੇ ਨੁਕਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕੱ toਣ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਸਰਜਰੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਸੀ.

ਦੁਖਦਾਈ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਨੂੰ ਲਾਗ ਲੱਗਣ ਦਾ ਖਾਸ ਜੋਖਮ ਸੀ ਅਤੇ ਰੋਮਨ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ਹਿਦ ਦੇ ਡਰੈਸਿੰਗ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਅਕਸਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ. ਫੌਜੀ ਡਾਕਟਰ ਡਾਇਓਸਕੋਰਾਇਡਜ਼ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਕਿ “ਸ਼ਹਿਦ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰੋਮ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤਰਲ ਪਦਾਰਥ ਕੱਦਾ ਹੈ. ਉਬਾਲੇ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ ਮਾਸ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ”

ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੁ woundਲੇ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਸਾਥੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਵਾਈ ਜਾਂਦੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ - ਕੈਪਸਾਰੀ - ਸਿਖਲਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਮੁ aidਲੇ ਸਹਾਇਤਾਕਰਤਾ ਸਨ. ਦੇ ਕੈਪਸਾਰੀ ਸੈਂਚੁਰੀਅਨ ਦੇ ਰੈਂਕ ਵਾਲੇ ਡਾਕਟਰ ਦੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਅਧੀਨ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਐਨੀਸੀਅਸ ਇੰਜੇਨੁਅਸ, ਮੈਡੀਕਸ ਆਰਡੀਨੇਰੀਅਸ ਹੈਡਰੀਅਨ ਦੀ ਕੰਧ 'ਤੇ, ਹਾousesਸਟੀਡਸ ਤੋਂ ਟੁੰਗਰੀਅਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸਮੂਹ ਦਾ.

ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਮਾਸ ਦੇ ਜ਼ਖ਼ਮ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸਰਜੀਕਲ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਸੀ ਜੋ ਕਿ ਐਨੀਸੀਅਸ ਇੰਜੇਨੁਅਸ ਵਰਗੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ. ਮੁੱbਲੀਆਂ ਸਰਜੀਕਲ ਕਿੱਟਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪੜਤਾਲ, ਹੁੱਕ, ਫੋਰਸੇਪ, ਸੂਈਆਂ, ਸਾਵਧਾਨੀਆਂ ਦੇ ਸਾਧਨ ਅਤੇ ਖੋਪੜੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਪਲਬਧ ਸਨ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਵਿੱਚ ਰੋਮਨ ਸਾਈਟਾਂ 'ਤੇ ਖੁਦਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਭੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ.

ਸੂਈ ਅਤੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਕੱਟਾਂ ਨੂੰ ਸਿਲਾਈ ਕਰਨਾ ਅੱਜ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਜੇ ਲਾਗ ਜਾਂ ਸੋਜਸ਼ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਫਾਈਬੁਲੇ ਤਕਨੀਕ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਤਰਜੀਹ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ. ਇਸ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮ ਵਿੱਚੋਂ ਪਿੱਤਲ-ਮਿਸ਼ਰਤ ਤਲ ਨੂੰ ਲੰਘਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਅੱਠ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਾਗੇ ਲੂਪ ਹੁੰਦੇ ਹਨ. ਰੋਮਨ ਮੈਡੀਕਲ ਲੇਖਕ ਅਤੇ ਚਿੰਤਕ ਸੇਲਸਸ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ "ਫਾਈਬੁਲੇ ਜ਼ਖਮ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਛੱਡਦੇ ਹਨ [...] ਤਾਂ ਕਿ ਅੰਦਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਸੇ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਦੁਕਾਨ ਹੋ ਸਕੇ".

ਸਮੁੱਚੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਤ ਕਰੋ

ਰੋਮੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਰੀਰਕ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਨੇੜਿਓਂ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਸੀ

ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਮਾਨਸਿਕਤਾ - ਜਾਂ ਆਤਮਾ - ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਲਈ ਅਟੁੱਟ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਕਸਰਤ, ਤਾਜ਼ੀ ਹਵਾ, ਨੀਂਦ ਅਤੇ ਖੁਰਾਕ ਦੇ ਨਾਲ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਦਾ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਤੱਤ ਸੀ.

ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰੋਮਨ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਨੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸਮਰਾਟ ਮਾਰਕਸ ureਰੇਲਿਯੁਸ ਦੀ ਪਸੰਦ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਇੱਕ wasੰਗ ਸਟੋਇਸਿਜ਼ਮ ਸੀ. ਮੁੱਖ ਉਦੇਸ਼ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੋਗ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨੂੰ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਜਿਵੇਂ ਅਨੰਦ ਨਾਲ ਬਦਲਣਾ ਸੀ.

ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਮਰਾਟ ਕਾਰਾਕਾਲਾ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਸਥਾਨਾਂ. ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਲਾਜਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰਕੇ ਸਮੁੱਚੀ ਦੇਖਭਾਲ (ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਸਮੇਤ) ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ 'ਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਤ ਕੀਤਾ, ਨਾਲ ਹੀ ਏਸਕੂਲੈਪੀਅਸ ਸਮੇਤ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੀ.

ਪੂਰੇ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਨੋਡੇਨਸ ਅਤੇ ਸੁਲਿਸ ਮਿਨਰਵਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਗਲੌਸਟਰਸ਼ਾਇਰ ਅਤੇ ਬਾਥ ਵਿੱਚ, ਲਿਡਨੀ ਵਿਖੇ ਦੋ ਇਲਾਜ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਏਸਕੂਲਪੀਅਸ ਦੇ ਕਈ ਸ਼ਿਲਾਲੇਖ ਲੱਭੇ ਗਏ ਹਨ. ਲਿਡਨੀ ਵਿਖੇ ਸਾਈਟ ਦੀ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ ਤੇ ਖੁਦਾਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੰਦਰ, ਇੱਕ ਗੈਸਟ ਹਾ houseਸ, ਇਸ਼ਨਾਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੈਸ ਸੂਟ ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਤੰਗ ਇਮਾਰਤ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਘਣ ਹਨ (abaton).

ਆਬਟਨ ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਦੀ ਨੀਂਦ ਅਤੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੇ ਇਲਾਜ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਲਈ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ - ਜਿਸਨੂੰ ਇਨਕਿationਬੇਸ਼ਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਪੁਜਾਰੀ ਸੱਪਾਂ ਜਾਂ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੁੱਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਚੱਟਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਉਪਚਾਰਕ ਸੁਪਨਿਆਂ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਲਿਡਨੀ ਵਿਖੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਇਰਿਸ਼ ਵੁਲਫਹਾoundsਂਡਸ ਦੀਆਂ ਅਨੇਕਾਂ ਪ੍ਰਸਤੁਤੀਆਂ ਮਿਲੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਮੱਛੀਆਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਮੋਜ਼ੇਕ ਵੀ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ: ਡੀ ਐਮ ਐਨ ਟੀ ਫਲੇਵੀਅਸ ਸੇਨਿਲਿਸ ਪੀਆਰ ਰੀਲ ਐਕਸ ਸਟੀਪੀਬਸ ਪੋਸੁਟ ਓ [ਪੀਟੂ] ਲੈਂਟ ਵਿਕਟੋਰੀਨੋ ਇੰਟਰਪ [ਰੀ] ਟਾਇੰਟੇ ("ਮਾਰਸ ਨੋਡੇਨਸ ਦੇਵਤੇ ਲਈ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਪੰਥ ਦੇ ਸੁਪਰਡੈਂਟ, ਟਾਇਟਸ ਫਲੇਵੀਅਸ ਸੇਨਿਲਿਸ, ਭੇਟਾਂ ਤੋਂ ਇਸ ਨੇ ਵਿਕਟੋਰੀਨਸ, ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੇ ਦੁਭਾਸ਼ੀਏ, ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ").

ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਬਹਾਲ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ: ਸਮੂਹ ਥੈਰੇਪੀ, ਟਾਕਿੰਗ ਥੈਰੇਪੀ, ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਕਲਾ ਉਪਚਾਰ, ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਇਲਾਜ ਸਾਰੇ ਆਰਾਮ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ. ਲੋਕੋਥੈਰੇਪੀ 'ਤੇ ਵੀ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ - ਲੋਕੋਮੋਸ਼ਨ ਦੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਲਾਭ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਇੱਕ ਖਾਸ ਜਗ੍ਹਾ (ਸਥਾਨ) ਤੇ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਲ. ਲਿਡਨੀ ਵਿਖੇ ਵੀ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਅਤੇ ਸਰਜਰੀ ਦੇ ਸਬੂਤ ਹਨ.

ਪਾਣੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਤੱਤ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਇਲਾਜ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਨਹਾਉਣ, ਹਾਈਡਰੋਥੈਰੇਪੀ ਅਤੇ ਰਸਮੀ ਸਫਾਈ ਲਈ ਵੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ. ਕੁਝ ਸਾਈਟਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਾਥ, ਖਾਸ ਖਣਿਜ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਗਰਮ ਚਸ਼ਮੇ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ. ਲਿਡਨੀ ਵਿਖੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਲੋਹੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨੇ ਅਨੀਮੀਆ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕੀਤਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਵੋਟ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਹੈ ਕੋਇਲੋਨੀਚੀਆ (ਚਮਚੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਨਹੁੰ), ਆਇਰਨ ਦੀ ਕਮੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ.

ਨਿੱਕ ਸਮਰਟਨ ਇੱਕ ਮੈਡੀਕਲ ਡਾਕਟਰ ਹੈ ਜੋ ਰੋਮਨ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਵਿੱਚ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਦਿਲਚਸਪੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ. ਉਸਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਕਿਤਾਬ ਗ੍ਰੀਕੋ-ਰੋਮਨ ਦਵਾਈ ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਅੱਜ ਕੀ ਸਿਖਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਇਸ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪੇਨ ਅਤੇ ਸਵਾਰਡ ਬੁੱਕਸ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ. ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਟਵਿੱਟਰ 'ਤੇ ਲੱਭ ਸਕਦੇ ਹੋ @ਯੌਰਕਸ਼ਾਇਰ ਜੀਪੀ


1. ਸੱਪ ਤੇਲ ਅਤੇ#x2014 ਵਿਕਰੇਤਾ ਅਤੇ ਡਾਕਟਰ

ਅਮ੍ਰਿਤਾਂ ਦਾ ਸੰਗ੍ਰਹਿ. (ਕ੍ਰੈਡਿਟ: ਐਫਰੇਨ ਪੈਡਰੋ/ਅਲਾਮੀ ਸਟਾਕ ਫੋਟੋ)

ਹਾਲਾਂਕਿ ਅੱਜ ਇੱਕ ȁ ਸੀਨਕੇਕ ਤੇਲ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ ” ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ ਜੋ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਧੋਖਾਧੜੀ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਸੱਪ ਦੇ ਤੇਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਦੇ ਅਸਲ, ਚਿਕਿਤਸਕ ਰਸਤੇ ਹਨ. ਚੀਨੀ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਤੇਲ ਤੋਂ ਕੱ ,ਿਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਸੰਭਾਵਤ ਤੌਰ ਤੇ 1800 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਚੀਨੀ ਕਾਮਿਆਂ ਦੀ ਆਮਦ ਟ੍ਰਾਂਸਕੌਂਟੀਨੈਂਟਲ ਰੇਲਮਾਰਗ 'ਤੇ ਮਿਹਨਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ. ਓਮੇਗਾ -3 ਐਸਿਡ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇਸਦੀ ਵਰਤੋਂ ਜਲੂਣ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਅਤੇ ਗਠੀਆ ਅਤੇ ਬਰੱਸਾਈਟਸ ਦੇ ਇਲਾਜ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਰੇਲਮਾਰਗ 'ਤੇ ਲੰਮੇ ਦਿਨ ਕੰਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਾਮਿਆਂ ਦੇ ਜੋੜਾਂ' ਤੇ ਰਗੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਕਲਾਰਕ ਸਟੈਨਲੇ, ਅਤੇ x201D ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗb ਰੱਖਿਅਕ, ਸਟੈਨਲੇ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਪੀ ਦਵਾਈ ਦੇ ਆਦਮੀ ਨਾਲ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਜਿਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੱਪ ਦੇ ਤੇਲ ਦੀਆਂ ਇਲਾਜ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵੱਲ ਮੋੜਿਆ. ਉਸਨੇ 1893 ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਗੋ ਵਰਲਡ ਅਤੇ#x2019 ਦੇ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ੋਅ-ਸਟੌਪਿੰਗ ਐਕਟ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੜਕ ਤੇ ਇਹ ਨਵਾਂ ਪਾਇਆ ਅਤੇ#x201Cnowledge ” ਲਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਇੱਕ ਬੈਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਇੱਕ ਰੈਟਲਸਨੇਕ ਫੜਿਆ, ਇਸਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਨਿਚੋੜ ਦਿੱਤਾ. ਉਸਨੇ ਐਬਸਟਰੈਕਟ ਸੱਪ ਦੇ ਤੇਲ ਦਾ ਲੇਬਲ ਲਗਾਇਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਐਫ ਡੀ ਏ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਸਦੇ ਉਤਪਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸੱਪ ਦਾ ਤੇਲ, ਰੈਟਲਸਨੇਕ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਇਸਨੇ ਹੋਰ ਬੇਈਮਾਨ ਡਾਕਟਰਾਂ ਅਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਵਿਕਰੇਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੋਕਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਮਰੀਕੀ ਪੱਛਮ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਵੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਨਕਲੀ ਸੱਪ ਦੇ ਤੇਲ ਦੀਆਂ ਬੋਤਲਾਂ ਵੇਚਣਾ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਲਾਭਦਾਇਕ ਡਾਕਟਰੀ ਇਲਾਜ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ.


ਹੌਟ ਸਪਰਿੰਗਜ਼ ਅਤੇ ਥਰਮਲ ਮੈਡੀਸਨ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਪਿਛੋਕੜ ਹਨ. ਲੇਖਕ ਸਪਾ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅੱਜ ਤੱਕ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਸੰਖੇਪ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ.

ਥਰਮਲ ਮੈਡੀਸਨ ਇੱਕ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਹੈ ਜੋ ਥਰਮਲ ਇਲਾਜਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੀਵ -ਵਿਗਿਆਨਕ ਅਤੇ ਫਾਰਮਾਕੌਲੋਜੀਕਲ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਉਪਚਾਰਕ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਅਤੇ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ.

ਥਰਮਲ ਇਲਾਜਾਂ ਦੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜ਼ਰੂਰੀ ਤੱਤ ਵਜੋਂ ਖੋਜਿਆ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹਿਲੀ ਸਭਿਅਤਾ ਬਣਾਈ [1]. ਭਾਰਤੀਆਂ ਅਤੇ ਯੂਨਾਨੀਆਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਪਾਣੀ ਸੰਸਾਰ (ਆਰਚ è) ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਹੈ. ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਉਤਪਤ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦਾ ਮੁੱ as ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ.

ਇਹ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਆਦਮੀ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲਾਭਦਾਇਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਸਦੇ ਇਲਾਜ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭਾਵ. ਇਸਦੇ ਮਹੱਤਵ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਜਾਦੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਤਾ ਦੀ ਦਾਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ. ਮਿਸਰੀ ਅਤੇ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨੀਲਸ ਅਤੇ ਜੌਰਡਨ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋਇਆ.

ਮਿਸਰੀ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਸਵੱਛ ਅਤੇ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਲਈ ਵੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਰਹੀ ਹੈ. ਅਜਿਹਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਿਸਰੀ womenਰਤਾਂ ਵਧੇਰੇ ਸੁੰਦਰ ਹੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੇ ਭਾਫ਼ਾਂ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਲੀਓਪੈਟਰਾ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਲਈ, ਮ੍ਰਿਤ ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਚਿੱਕੜ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਬਣਾਉਂਦੀ ਸੀ. ਫਿਰ ਵੀ, ਇਹ ਯੂਨਾਨੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸੀ ਕਿ ਥਰਮਲਿਜ਼ਮ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ [2].

ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਸ਼ਪਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਅਲੌਕਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾ ਥਰਮਲ ਮੰਦਰਾਂ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਗਰਮ ਚਸ਼ਮੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕਿਵੇਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ. ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਯੂਨਾਨੀ ਸਲਫੁਰਸ ਸਪਰਿੰਗਸ ਦੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਚਮੜੀ ਦੇ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਅਤੇ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਜੋੜਾਂ ਦੇ ਦਰਦ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਲਈ. ਹੋਮਰਿਕ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਹੇਸੀਓਡ ਵਿੱਚ, ਪੁਨਰ ਸਥਾਪਤੀ ਇਸ਼ਨਾਨਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਵਾਲੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ. ਨਾਲ ਹੀ, ਗ੍ਰੀਸ ਦੇ ਕੁਝ ਮਸ਼ਹੂਰ ਦਾਰਸ਼ਨਿਕਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹਿੱਪੋਕ੍ਰੇਟਸ ਅਤੇ ਪਲੇਟੋ, ਨੇ ਹਾਈਡਰੋਥੈਰੇਪੀ ਦੇ ਲਾਭਾਂ ਬਾਰੇ ਲਿਖਿਆ. ਹਿੱਪੋਕ੍ਰੇਟਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਥਰਮਲ ਵਾਟਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਭਾਗ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ#x0201cDe, ਲੋਕੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਵਿਜ਼ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਰਸਾਇਣਕ ਅਤੇ ਆਰਗਨੋਲੇਪਟਿਕ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਤੇ ਗਰਮ ਅਤੇ ਠੰਡੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ. ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ ਨੇ ਇਸ ਪਰਿਕਲਪਨਾ ਦਾ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਸਾਰੀਆਂ ਮਨੁੱਖੀ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਸਰੀਰਕ ਤਰਲ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੇ ਅਸੰਤੁਲਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ. ਸੰਤੁਲਨ ਨੂੰ ਬਹਾਲ ਕਰਨ ਲਈ, ਆਦਤਾਂ ਅਤੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਹਾਉਣਾ, ਪਸੀਨਾ ਆਉਣਾ, ਸੈਰ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਮਸਾਜ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ. ਇਸ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਕਸਰ ਇੱਕ ਜਿਮਨੇਜ਼ੀਅਮ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੁੰਦਾ ਸੀ. ਨਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚਮੜੀ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬਹਾਲ ਕਰਨ ਅਤੇ ਮਰੀਜ਼ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦੇਣ ਲਈ ਤੇਲ ਅਤੇ ਅਨਗੁਏਂਟਸ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਾਲਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ.

ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਵੇਂ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਜਨਤਕ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਦੋਵੇਂ, ਵੱਖ -ਵੱਖ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬਣਾਏ ਗਏ.

ਇਟ੍ਰਸਕੈਨਸ ਨੇ ਵੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਤਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਨਾ ਸਿਰਫ ਇਸ ਦੀ ਸਫਾਈ ਅਤੇ ਕਾਸਮੈਟਿਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਲਈ, ਬਲਕਿ ਇਲਾਜ ਲਈ ਵੀ. ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬਸੰਤ ਦੀਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਬਣਾਈਆਂ.

ਜੇ ਥਰਮਲਿਜ਼ਮ ਦਾ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਯੂਨਾਨੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਿਰਫ ਰੋਮਨ ਸਮੇਂ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਇਸਦੀ ਸੁਨਹਿਰੀ ਉਮਰ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਹੋਇਆ ਸੀ [3]. ਯੂਨਾਨੀਆਂ ਤੋਂ ਅਗਵਾਈ ਲੈਂਦਿਆਂ, ਰੋਮੀਆਂ ਨੇ ਨਹਾਉਣਾ ਸਿਹਤ ਲਈ ਨਿਯਮਤ ਵਿਧੀ ਮੰਨਿਆ.

ਰੋਮਨ ਦੇ ਨਾਲ ਥਰਮਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਹਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਇੱਕ ਸਮਾਜਿਕ ਅਨੁਭਵ ਬਣ ਗਿਆ. ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ (ਬਾਲਨੇਆ), ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਅਤੇ ਜਨਤਕ, ਰੋਮ ਵਿੱਚ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਯੂਰਪ ਦੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ. ਬਾਲਨੇਆ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਕਸਰ ਸੌਨਾ ਜਾਂ ਮਸਾਜ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ. ਜਲ ਨਿਕਾਸਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਜਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਵਾਲੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਇਮਾਰਤਾਂ (ਥਰਮਾਈ) ਦੀ ਉਸਾਰੀ ਹੋਈ. ਮਨੁੱਖੀ ਸਿਹਤ ਲਈ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਵਿਧੀ ਹੋਣ ਤੋਂ, ਥਰਮਲਿਜ਼ਮ ਸਮਾਜਿਕਕਰਨ, ਆਰਾਮ ਅਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਤਜਰਬਾ ਬਣ ਗਿਆ. ਨਵੇਂ ਤਾਪ ਕੇਂਦਰਾਂ (ਜਾਂ SPA, “Sanus per Aquam ”), ਬਾਲਨੇਆ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਬਾਗ, ਦੁਕਾਨਾਂ ਅਤੇ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀਆਂ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ. ਰੋਮਨ ਥਰਮਾਈ ਦਾ ਚਿਕਿਤਸਕ ਜ਼ੋਰ ਵੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਜਖਮੀ ਫੌਜੀ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੇ ਇਲਾਜ ਦੇ ਕੇਂਦਰਾਂ ਵਜੋਂ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ ਤੇ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ. ਯੁੱਧਾਂ ਦੁਆਰਾ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਰੋਮਨ ਫ਼ੌਜੀ, ਕੁਦਰਤੀ ਝਰਨੇ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੁਆਰਾ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁਖਦੇ ਜ਼ਖਮਾਂ ਅਤੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ. ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਡਾਕਟਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਗੈਲਨ ਅਤੇ ਸੇਲਸੋ, ਨੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ, ਇਸਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਲੀਨਿਕਲ ਸੰਕੇਤਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ. ਕੁਝ ਥਰਮੀਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਉਪਚਾਰਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਲਈ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਹਾਈਡਰੋਲੌਜੀ ਇੱਕ ਅਸਲੀ ਵਿਗਿਆਨ ਬਣ ਗਿਆ: ਥਰਮਲ ਇਲਾਜਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨ ਲਈ ਖਾਸ ਸੰਕੇਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਡਾਕਟਰੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ [4].

ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ, ਮੱਧ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਰੋਮਨ ਸਾਮਰਾਜ ਦੀ ਪ੍ਰਗਤੀਸ਼ੀਲ ਗਿਰਾਵਟ, ਵਹਿਸ਼ੀ ਹਮਲਿਆਂ ਅਤੇ ਈਸਾਈ ਧਰਮ ਦਾ ਪ੍ਰਸਾਰ ਥਰਮਲ ਸੰਕਟ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਥਰਮਾਈ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮਾਰੂਥਲ ਬਣ ਗਈ. ਇਸ਼ਨਾਨ ਸਿਰਫ ਸਫਾਈ ਜਾਂ ਇਲਾਜ ਸੰਦ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ [4]. ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਾਸ ਕਲੀਨਿਕਲ ਸੰਕੇਤਾਂ ਨੂੰ ਰੇਖਾਂਕਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ (ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ ਚਮੜੀ ਦੇ ਰੋਗਾਂ ਲਈ ਗੰਧਕ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ soਰਤਾਂ ਦੀ ਨਿਰਜੀਵਤਾ ਲਈ ਸਾਲਸੋਬ੍ਰੋਮੋਇਓਡਿਕ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ).

ਪੁਨਰਜਾਗਰਣ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਸਪਾ ਅਤੇ ਹਾਈਡਰੋਲੋਜੀ ਦਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ [5]. ਨਵੇਂ ਵਿਗਿਆਨਕ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ, ਛਪਾਈ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਪੈਮਾਨੇ ਤੇ ਫੈਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ. ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੀਆਂ ਮੈਡੀਕਲ ਸਥਿਤੀਆਂ ਦੇ ਇਲਾਜ ਲਈ ਸਪਾ ਇਲਾਜ ਵਧੇਰੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬਣ ਗਏ.

ਚਿਕਿਤਸਕ ਥਰਮਲਿਜ਼ਮ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣਤਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਵਾਦ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਵਧੇਰੇ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਮਜਬੂਤ ਹੋਈ ਅਤੇ XVIII ਅਤੇ XIX ਸਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਏਕੀਕ੍ਰਿਤ ਹੋਈ. ਇਸ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਵਿਗਿਆਨਕ ਤਰੱਕੀ ਨੇ ਮੈਡੀਕਲ ਹਾਈਡਰੋਲੌਜੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪ੍ਰਯੋਗਾਤਮਕ ਵਿਗਿਆਨ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਨਾ ਕਿ ਇੱਕ ਪ੍ਰਯੋਗਾਤਮਕ ਵਿਗਿਆਨ. ਖਣਿਜ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਬਾਇਓਕੈਮੀਕਲ ਅਧਿਐਨਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਲੀਨਿਕਲ ਸੰਕੇਤਾਂ ਨੂੰ ਰੇਖਾਂਕਿਤ ਕੀਤਾ. ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਸੀ ਕਿ ਹਰੇਕ ਬਿਮਾਰੀ ਲਈ ਇੱਕ medicੁਕਵੀਂ ਚਿਕਿਤਸਕ ਬਸੰਤ ਸੀ. ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ, ਵਿਨਸੈਂਟ ਪ੍ਰੈਸਨੀਟਜ਼ [6] ਅਤੇ ਸੇਬੇਸਟਿਅਨ ਕਿਨੀਪ ਨੂੰ ਆਧੁਨਿਕ ਬਾਲਨੋਥੈਰੇਪੀ (ਥਰਮਲ ਵਾਟਰ ਦੀ ਚਿਕਿਤਸਕ ਵਰਤੋਂ) ਅਤੇ ਹਾਈਡਰੋਥੈਰੇਪੀ (ਇਲਾਜ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਲਈ ਸਰੀਰ ਦੇ ਥਰਮਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਣ) ਦੇ ਦੋ ਪਿਤਾ ਮੰਨੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ.

ਸੰਯੁਕਤ ਇਲਾਜ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹਰਬਲ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਚਿੱਕੜ ਦੇ ਪੈਕ, ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਸਰੀਰਕ ਕਸਰਤਾਂ, ਮਸਾਜ ਅਤੇ ਖੁਰਾਕ, ਵੀ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ. ਨਵੇਂ ਸਪਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਅਕਸਰ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਖੂਬਸੂਰਤ ਬਗੀਚੇ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਕਿ ਵਾਤਾਵਰਣ-ਜਲ ਵਿਗਿਆਨ [7] ਦੇ ਸੁਮੇਲ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਸਨ.

ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਅਵਧੀ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯੂਰਪੀਅਨ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਥਰਮਲਿਜ਼ਮ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਲਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਵਿਗਿਆਨਕ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਅਕਾਦਮੀ ਸਕੂਲ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ.

ਅਗਲੇ ਬੇਲੇ ਈਪੋਕ ਨੇ “ ਐਲਿਟੀਸਟ ਥਰਮਲਿਜ਼ਮ ਅਤੇ#x0201d ਦਾ ਉਭਾਰ ਵੇਖਿਆ. ਪੂਰੇ ਯੂਰਪ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ, ਸਪਾ ਵਧ ਰਹੇ ਸਨ. ਸਪਾ ਰਿਜ਼ੋਰਟਸ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਗ੍ਰੈਂਡ ਹੋਟਲ, ਕੈਸੀਨੋ, ਬਾਰ ਅਤੇ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਉੱਠੇ. ਨਵੇਂ ਥਰਮਲ ਕੇਂਦਰ ਨਰਮ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਨਿੱਖੜਵੇਂ ਅੰਗ ਸਨ, ਕੁਲੀਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਮੀਟਿੰਗ ਕੇਂਦਰ ਅਤੇ ਚਿੱਤਰਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤਕਾਰਾਂ ਲਈ ਰਚਨਾਤਮਕਤਾ ਦਾ ਸਥਾਨ.

ਦੋ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਥਰਮਲ ਬਾਥਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੁਬਾਰਾ ਘੱਟ ਗਈ. ਇਸ਼ਨਾਨਾਂ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਖੰਡਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ, ਸਮਾਜਕ-ਆਰਥਿਕ ਸੰਕਟ, ਰਸਾਇਣ ਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਫਾਰਮਾਕੌਲੋਜੀ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਨੇ ਨਹਾਉਣ ਦੇ ੰਗ ਨੂੰ ਬੁਨਿਆਦੀ ਤੌਰ ਤੇ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ.

ਥਰਮਲਿਜ਼ਮ ਹਾਈਡਰੋਥੈਰੇਪੀ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮਾਜਿਕ ਰੂਪ ਬਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਜਨਤਾ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਥਰਮਲ ਇਲਾਜ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਿਹਤ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੇ ਉਪਚਾਰਕ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ (ਸਾਰਣੀ 1).

ਸਾਰਣੀ 1

ਮੁੱਖ ਚਮੜੀ ਰੋਗ ਜੋ ਥਰਮਲ ਦਵਾਈ ਨਾਲ ਇਲਾਜ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ

ਇੱਕੀਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਡਾਕਟਰਾਂ ਦੇ ਉਪਚਾਰਕ ਤਜ਼ਰਬੇ ਅਤੇ ਹਾਈਡ੍ਰੌਲੌਜੀ, ਫਾਰਮਾਕੌਲੋਜੀ ਅਤੇ ਬਾਇਓਕੈਮਿਸਟਰੀ ਦੇ ਨਵੇਂ ਅਧਿਐਨਾਂ [8, 9] ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਹੱਤਤਾ ਦੁਬਾਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਹੈ. ਖ਼ਾਸਕਰ, ਚੀਨੀ, ਅਮਰੀਕੀ ਅਤੇ ਸਪੈਨਿਸ਼ ਅਧਿਐਨਾਂ [10] ਦੇ ਯੋਗਦਾਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਥਰਮਲ ਇਲਾਜ ਨੇ ਹੁਣ ਕੋਲੇਜੇਨ ਨਾੜੀ ਰੋਗ [11] ਸਮੇਤ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰੋਕਥਾਮ, ਉਪਚਾਰਕ ਅਤੇ ਮੁੜ ਵਸੇਬਾ ਮੁੱਲ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ.

ਸ਼ਾਇਦ ਥਰਮਲਿਜ਼ਮ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਨਵੀਨਤਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਲਾਜ ਦੀ ਕਲਾਸੀਕਲ ਧਾਰਨਾ ਹੁਣ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਈ ਹੈ, ਸਮਾਨਾਂਤਰ ਅਤੇ ਪੂਰਕ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਦੇ ਇੱਕ ਅਸਾਧਾਰਣ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਨਾਲ. ਨਵੇਂ ਸਪਾ ਟੂਰਿਜ਼ਮ ਵਿਕਸਤ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ [12, 13].

ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ, ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਸੈਰ -ਸਪਾਟਾ ਸੈਰ -ਸਪਾਟਾ ਉਦਯੋਗ ਦਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ ਭਰ ਵਿੱਚ ਇਸਦੀ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਕੀਤਾ ਹੈ. ਸੈਰ ਸਪਾਟਾ ਨਾ ਸਿਰਫ ਸਰੀਰਕ ਅਤੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਸੁਧਾਰ ਵੱਲ ਨਿਰਦੇਸ਼ਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਬਲਕਿ ਇਸ ਲਈ ਵੀ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਅਤੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਤਜਰਬਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ.


ਦੇਰ ਰੋਮਨ ਗਣਰਾਜ ਅਤੇ ਮੁ earlyਲੇ ਰੋਮਨ ਸਾਮਰਾਜ ਦੀਆਂ ਡਾਕਟਰੀ ਸੇਵਾਵਾਂ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਯੂਨਾਨ ਦੀ ਸਭਿਅਤਾ ਤੋਂ ਆਯਾਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਪਹਿਲਾਂ ਯੂਨਾਨੀ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਐਟਰਸਕੈਨ ਸਮਾਜ ਅਤੇ ਯੂਨਾਨੀ ਉਪਨਿਵੇਸ਼ਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਿੱਧੇ ਇਟਲੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਯੂਨਾਨ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਯੂਨਾਨ ਦੀ ਰੋਮਨ ਜਿੱਤ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਗ਼ੁਲਾਮ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ. ਰੋਮ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਯੂਨਾਨ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰੀਸ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਜਾਂ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੋਮੀ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਗਿਆਨ. [1] ਰੋਮਨ ਡਾਕਟਰਾਂ ਦੇ ਨਾਵਾਂ ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਇਹ ਦਰਸਾਏਗੀ ਕਿ ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਂ ਅੰਸ਼ਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਯੂਨਾਨੀ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਡਾਕਟਰ ਨੌਕਰ ਮੂਲ ਦੇ ਸਨ. [2]

ਸਰਵਿਸਿਟੀ ਕਲੰਕ ਇੱਕ ਵਧੇਰੇ ਡਾਕਟਰੀ ਤੌਰ ਤੇ ਉੱਨਤ ਸਮਾਜ ਦੇ ਇੱਕ ਘੱਟ ਦੁਆਰਾ ਜਿੱਤਣ ਦੇ ਦੁਰਘਟਨਾ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ. [ ਹਵਾਲੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ] ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਦੀ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਵਿਡੰਬਨਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਆਜ਼ਾਦ ਲੋਕ ਕਈ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗੁਲਾਮ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਜਾਂ ਮਾਣਮੱਤੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਪਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਜਾਂ ਰਾਜ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪੀ ਗਈ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਤਕਨੀਕੀ ਤੌਰ ਤੇ ਗੁਲਾਮ ਸਨ. ਯੂਨਾਨੀ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ, ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੂੰ ਨੇਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ. ਇਲਿਆਡ ਵਿੱਚ ਐਸਕਲੇਪੀਅਸ ਉੱਤਮ ਹੈ.

ਜਨਤਕ ਦਵਾਈ ਸੰਪਾਦਨ

ਰੋਮਨ ਮੈਡੀਕਲ ਕਮਿ communityਨਿਟੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੰਕੇਤ ਘਟਨਾ ਟਾਈਬਰ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਰੋਮ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਏਸਕੂਲੈਪੀਅਮ (ਇਲਾਜ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਮੰਦਰ) ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਸੀ. [3] 293 ਸਾ.ਯੁ.ਪੂ. ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਪਲੇਗ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਉਪਾਵਾਂ ਸੰਬੰਧੀ ਸਿਬਲੀਨ ਕਿਤਾਬਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਮਸ਼ਵਰਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਐਸੀਕੂਲਪੀਅਸ ਨੂੰ ਏਪੀਡੌਰਸ ਤੋਂ ਰੋਮ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਐਪੀਡੌਰਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੱਪ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰਸਮੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਾਂ, ਕੁਝ ਖਾਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸੱਪ ਜਹਾਜ਼ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਟਾਪੂ' ਤੇ ਤੈਰ ਗਿਆ ਸੀ. ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੇ ਨਾਲ -ਨਾਲ ਵੋਟਾਂ ਦੀ ਭੇਟਾ ਵੀ ਮਿਲੀ ਹੈ (ਡੋਨਾਰੀਆ) ਖਾਸ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ. ਕਲਾਸੀਕਲ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਕੇਂਦਰ ਨੇ ਪੂਰੇ ਟਾਪੂ ਨੂੰ ਕਵਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰਿਕਵਰੀ ਸੈਂਟਰ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ. ਸਮਰਾਟ ਕਲੌਡੀਅਸ [4] ਨੇ ਗੁਲਾਮਾਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇਣ ਲਈ ਇੱਕ ਕਾਨੂੰਨ ਪਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਲਾਜ ਲਈ ਸੰਸਥਾ ਵਿੱਚ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਪਰ ਉੱਥੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਇਸ ਕਾਨੂੰਨ ਨੇ ਸ਼ਾਇਦ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ. ਵੇਰਵੇ ਉਪਲਬਧ ਨਹੀਂ ਹਨ.

ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਰੋਮ ਵਿੱਚ ਪਲੇਗ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਕਿਸੇ ਮੰਦਰ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਕੌਂਸਲ, ਗਨੇਅਸ ਜੂਲੀਅਸ ਮੈਂਟੋ, ਜੋ ਕਿ 431 ਬੀਸੀਈ ਲਈ ਦੋ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ, ਨੇ ਅਪੋਲੋ ਮੈਡੀਕਸ ("ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ") ਨੂੰ ਇੱਕ ਮੰਦਰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ. [5] ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਮੰਦਰ ਵੀ ਸੀ ਸਲਾਮ ("ਸਿਹਤ") 'ਤੇ ਮੌਨਸ ਸਲੂਟਾਰਿਸ, ਕਿirਰੀਨਲ ਦਾ ਇੱਕ ਉਤਸ਼ਾਹ. ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਕੋਈ ਰਿਕਾਰਡ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਏਸਕੂਲੈਪੀਅਮ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਡਾਕਟਰੀ ਸਹੂਲਤਾਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਸਮਝ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਲੇਗ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵਿਗਿਆਨਕ ਉਪਾਅ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਥੂਸੀਡਾਈਡਜ਼ ਦੁਆਰਾ ਪੇਲੋਪੋਨੇਸ਼ੀਅਨ ਯੁੱਧ (430 ਬੀਸੀਈ) ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਏਥਨਜ਼ ਵਿਖੇ ਪਲੇਗ ਦਾ ਯਾਦਗਾਰੀ ਵਰਣਨ ਇਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹਤ ਦੇਣ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਉਪਾਅ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ. ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਖੂਹਾਂ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਦੂਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਤਕਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ileੇਰ ਕਰਨ ਲਈ. ਰੋਮ ਵਿਖੇ, ਸਿਸੇਰੋ [6] ਨੇ ਦੁਸ਼ਟ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਆਲੋਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਫਰਵਰੀ ("ਬੁਖ਼ਾਰ"), ਡੀਏ ਮੇਫਾਈਟਿਸ ("ਮਲੇਰੀਆ"), ਡੀਆ ਐਂਜੇਰੋਨਾ ("ਗਲ਼ੇ ਦੇ ਦਰਦ") ਅਤੇ ਡੀਆ ਖੁਰਕ ("ਧੱਫੜ").

ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਰੋਮ ਵਿੱਚ ਡਾਕਟਰੀ ਕਲਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸੀ ਪਿਤਾ ਪਰਿਵਾਰ, ਜਾਂ ਸਰਪ੍ਰਸਤ. ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਦੇ ਆਖਰੀ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਜਨਤਕ ਵਕੀਲ ਯੂਨਾਨੀ ਡਾਕਟਰਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਮਾਰਕਸ ਕੈਟੋ ਦੀ ਰੇਲਿੰਗ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਘਰੇਲੂ ਉਪਚਾਰ ਦੇਣ ਦੀ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੱਦ ਸਨ.

ਏਸਕੂਲੈਪੀਅਮ ਦੀ ਦਰਾਮਦ ਨੇ ਜਨਤਕ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਦਵਾਈ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ, ਰੋਮ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਠਹਿਰਨ ਲਈ ਫੀਸਾਂ ਇਕੱਤਰ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦਾ ਕੋਈ ਰਿਕਾਰਡ ਨਹੀਂ ਹੈ. ਈਸਕੂਲੈਪੀਅਮ ਦੇ ਖਰਚੇ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਖਰਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਖਰਾਬ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੇ ਕੁਝ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਕਰਨ ਜਾਂ ਇੱਕ ਖਾਸ ਰਕਮ ਦਾ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਉਣ ਦੀ ਸਹੁੰ ਖਾਧੀ ਸੀ ਜੇ ਕੁਝ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਾਪਰਦੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਇਲਾਜ ਸਨ. ਅਜਿਹੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਆਮਦਨੀ ਦੁਆਰਾ ਕ੍ਰਮਬੱਧ ਯੋਗਦਾਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਯੋਗਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਿਰਫ ਉਹ ਸਹੁੰ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਹ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਮੰਦਰ ਦੀ ਉਸਾਰੀ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਸਹੂਲਤਾਂ ਮੈਜਿਸਟ੍ਰੇਟਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸਨ. ਇਹ ਫੰਡ ਸਰਕਾਰੀ ਖਜ਼ਾਨੇ ਤੋਂ ਜਾਂ ਟੈਕਸਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਸਨ.

ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਦਵਾਈ ਸੰਪਾਦਨ

ਦੂਸਰਾ ਸਿਗਨਲ ਐਕਟ ਰਾਜ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਦਵਾਈ ਦੀ ਸਪਾਂਸਰਸ਼ਿਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨਦੇਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਸਾਲ 219 ਬੀਸੀਈ ਵਿੱਚ (ਲੂਸੀਅਸ ਐਮਿਲੀਅਸ ਪੌਲੁਸ ਅਤੇ ਮਾਰਕਸ ਲਿਵੀਅਸ ਸੈਲੀਨੇਟਰ ਕੌਂਸਲਰ ਸਨ), ਏ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਜਾਂ ਸਰਜਨ, ਆਰਕਾਗਾਥਸ, ਪੈਲੋਪੋਨੇਸ਼ਸ ਤੋਂ ਰੋਮ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਹਿਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ. ਰਾਜ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਾਗਰਿਕਤਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਏ ਟੇਬਰਨਾ, ਜਾਂ ਦੁਕਾਨ, ਦੇ ਨੇੜੇ ਕੰਪਿਟੀਅਮ ਐਸੀਲੀ (ਇੱਕ ਚੁਰਾਹੇ), ਜੋ ਪਹਿਲਾ ਬਣ ਗਿਆ ਆਫੀਸੀਨਾ ਮੈਡੀਕਾ. [7]

ਜ਼ਰੂਰੀ ਤੌਰ ਤੇ ਡਾਕਟਰ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਹਾਇਕ ਹੁੰਦੇ ਸਨ. ਕੁਝ ਤਿਆਰ ਅਤੇ ਵਿਕਰੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਅਤੇ ਜੜੀ ਬੂਟੀਆਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕੀਤੀ. ਉੱਥੇ ਸਨ ਫਾਰਮਾਕੋਪੋਲੇ (endingਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਨੋਟ ਕਰੋ), ਗੈਰ ਭਾਸ਼ਾ ਅਤੇ aromatarii, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਾਮ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਪਾਠਕ ਦੁਆਰਾ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸਮਝੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ. ਦੂਸਰੇ ਲੋੜ ਪੈਣ ਤੇ ਡਾਕਟਰ ਕੋਲ ਗਏ ( ਕੈਪਸਾਰੀ ਉਹ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਲੈ ਗਏ ਕੈਪਸਾ, ਜਾਂ ਬੈਗ.). ਜੇਰੋਮ ਕਾਰਕੋਪਿਨੋ ਦਾ ਕਾਰਪਸ ਇਨਸਕ੍ਰਿਪਸ਼ਨਮ ਲੈਟਿਨਾਰੁਮ ਵਿੱਚ ਕਿੱਤਾਮੁਖੀ ਨਾਮਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ 51 ਹੋ ਗਿਆ ਚਿਕਿਤਸਕ, 4 ਚਿਕਿਤਸਕ (ਮਹਿਲਾ ਡਾਕਟਰ), ਏ ਪ੍ਰਸੂਤੀ ("ਦਾਈ") ਅਤੇ ਏ ਪੌਸ਼ਟਿਕ ਤੱਤ ("ਨਰਸ") ਰੋਮ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ. ਇਹ ਸੰਖਿਆ, ਬੇਸ਼ੱਕ, ਸੱਚੀ ਆਬਾਦੀ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਕਈ ਗੁਣਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਨ.

ਪੈਮਾਨੇ ਦੇ ਤਲ 'ਤੇ ਸਰਵ ਵਿਆਪਕ ਸਨ discentes ("ਉਹ ਸਿੱਖਣ ਵਾਲੇ") ਜਾਂ ਮੈਡੀਕਲ ਅਪ੍ਰੈਂਟਿਸ. ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੱਦ ਦੇ ਰੋਮਨ ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੇ ਆਬਾਦੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮਾਜਕ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਜੋੜਿਆ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਸੀ ਅਤੇ ਦਵਾਈ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਸੀ. ਇਕ ਪਾਸੇ ਡਾਕਟਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ. ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਵਹਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਯਾਨੀ ਉਹ ਡਾਕਟਰ ਕੋਲ ਰਹਿਣ ਲਈ ਆਏ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਲੇ ਗਏ ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਦ ਡਾਕਟਰ ਸਨ. ਸਰਬੋਤਮ ਡਾਕਟਰ ਏਸਕੂਲੈਪੀਆ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਸਿਖਿਆਰਥੀ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉੱਥੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ.

ਮੈਡੀਕਲ ਮੁੱਲਾਂ ਸੰਪਾਦਨ

ਰੋਮਨ ਇੱਕ ਰਾਜ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਦੇ ਸਨ ਵੈਲਟੂਡੋ, ਸਲਾਮ ਜਾਂ ਸਨੀਟਾ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੱਤਰ ਵਿਹਾਰ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ si vales valeo, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਠੀਕ ਹੋ, ਮੈਂ ਹਾਂ" ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸਾਲਵੇ, "ਸਿਹਤਮੰਦ ਰਹੋ". ਇੰਡੋ-ਯੂਰਪੀਅਨ ਜੜ੍ਹਾਂ ਹਨ *ਵਾਲ-, “ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਬਣੋ”, ਇੱਕ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸਹੀ ਜੀਵਨ ਜੀਉਣ ਦੁਆਰਾ ਕਾਇਮ ਹੈ. ਹਿਪੋਕ੍ਰੇਟਿਕ ਸਹੁੰ ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ liveੰਗ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ (ਇੱਕ ਉਦਾਹਰਣ ਕਾਇਮ ਕਰਦੀ ਹੈ). ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਬਿਮਾਰ ਹੋਏ ਤਾਂ ਇਸਦਾ ਪਹਿਲਾ ਕਾਰਨ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸਹੀ liveੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ. ਵੈਜੀਟੀਅਸ ਦੇ ਰੋਮਨ ਲੀਜਨ ਦੀ ਸਿਹਤ ਬਾਰੇ ਸੰਖੇਪ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਮਲੇਰੀਅਨ ਮਲੇਰੀਅਲ ਦਲਦਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਨਿਯਮਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਿਹਤਮੰਦ ਜੀਵਨ ਜੀ ਕੇ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਰਬੋਤਮ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਸਮੇਂ ਸਮੇਂ ਤੇ ਲੋਕ ਬਣ ਗਏ ਏਜਰ, "ਬਿਮਾਰ". ਉਹ ਸੁਸਤ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਤਲੀ ਸੀ (ਰੋਮਨ ਕੱctionਣ ਦੇ ਸ਼ਬਦ) ਜਾਂ "ਡਿੱਗੇ" (incidere) ਮੋਰਬਮ ਵਿੱਚ. ਉਹ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਸਨ. ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋੜ ਸੀ ਮੈਡੀਕਾ ਰੈਜ਼, ਵਿੱਚ ਹੁਨਰਮੰਦ ਆਦਮੀ ਏਆਰਐਸ ਮੈਡੀਕਸ, ਕੌਣ ਕਰੇਗਾ ਕਿਉਰੇ ਮੌਰਬਮ, "have a care for the disease", who went by the name of medicus ਜਾਂ medens. The root is *med-, "measure". The medicus prescribed medicina ਜਾਂ regimina as measures against the disease. [8]

The physician Edit

The next step was to secure the cura of a medicus. If the patient was too sick to move one sent for a clinicus, who went to the clinum or couch of the patient. Of higher status were the chirurgii (which became the English word surgeon), from Greek cheir (hand) and ourgon (work). In addition were the eye doctor, ocularius, the ear doctor, auricularius, and the doctor of snakebites, the marsus.

That the poor paid a minimal fee for the visit of a medicus is indicated by a wisecrack in Plautus: [9] "It was less than a nummus." [10] Many anecdotes exist of doctors negotiating fees with wealthy patients and refusing to prescribe a remedy if agreement was not reached. Pliny says: [11]

"I will not accuse the medical art of the avarice even of its professors, the rapacious bargains made with their patients while their fate is trembling in the balance, …"

The fees charged were on a sliding scale according to assets. The physicians of the rich were themselves rich. For example, Antonius Musa treated Augustus' nervous symptoms with cold baths and drugs. He was not only set free but he became Augustus' physician. He received a salary of 300,000 sesterces. [12] There is no evidence that he was other than a private physician that is, he was not working for the Roman government.

Legal responsibility Edit

Doctors were generally exempt from prosecution for their mistakes. Some writers complain of legal murder. However, holding the powerful up to exorbitant fees ran the risk of retaliation. Pliny reports [11] that the emperor Claudius fined a physician, Alcon, 180 million sesterces and exiled him to Gaul, but that on his return he made the money back in just a few years. Pliny does not say why the physician was exiled, but the blow against the man was struck on his pocketbook. He could make no such income in Gaul.

This immunity applied only to mistakes made in the treatment of free men. By chance a law existed at Rome, the Lex Aquilia, [13] passed about 286 BCE, which allowed the owners of slaves and animals to seek remedies for damage to their property, either malicious or negligent. Litigants used this law to proceed against the negligence of medici, such as the performance of an operation on a slave by an untrained surgeon resulting in death or other damage.

Social position Edit

While encouraging and supporting the public and private practice of medicine, the Roman government tended to suppress organizations of medici in society. The constitution provided for the formation of occupational ਕਾਲਜੀਆ, or guilds. The consuls and the emperors treated these ambivalently. Sometimes they were permitted more often they were made illegal and were suppressed. The medici formed collegia, which had their own centers, the Scholae Medicorum, but they never amounted to a significant social force. They were regarded as subversive along with all the other collegia.

Doctors were nevertheless influential. They liked to write. Compared to the number of books written, not many have survived for example, Tiberius Claudius Menecrates composed 150 medical works, of which only a few fragments remain. Some that did remain almost in entirety are the works of Galen, Celsus, Hippocrates and the herbal expert, Pedanius Dioscorides who wrote the 5-volume ਡੀ ਮੈਟੇਰੀਆ ਮੈਡੀਕਾ. ਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਇਤਿਹਾਸ of Pliny the Elder became a paradigm for all subsequent works like it and gave its name to the topic, although Pliny was not himself an observer of the natural world like Aristotle or Theophrastus, whose ਪੌਦਿਆਂ ਦੀ ਜਾਂਚ included a book on their medicinal uses.

Republican Edit

The state of the military medical corps before Augustus is unclear. Corpsmen certainly existed at least for the administration of first aid and were enlisted soldiers rather than civilians. The commander of the legion was held responsible for removing the wounded from the field and insuring that they got sufficient care and time to recover. He could quarter troops in private domiciles if he thought necessary. Authors who have written of Roman military activities before Augustus, such as Livy, mention that wounded troops retired to population centers to recover.

Imperial Edit

The army of the early empire was sharply and qualitatively different. Augustus defined a permanent professional army by setting the enlistment at 16 years (with an additional 4 for reserve obligations), and establishing a special military fund, the aerarium militare, imposing a 5% inheritance tax and 1% auction sales tax to pay for it. From it came bonus payments to retiring soldiers amounting to several years' salary. It could also have been used to guarantee regular pay. Previously legions had to rely on booty.

If military careers were now possible, so were careers for military specialists, such as medici. Under Augustus for the first time occupational names of officers and functions began to appear in inscriptions. ਦੇ valetudinaria, [14] or military versions of the aesculapia (the names mean the same thing) became features of permanent camps. Caches of surgical instruments have been found in some of them. From this indirect evidence it is possible to conclude to the formation of an otherwise unknown permanent medical corps.

In the early empire one finds milites medici who were immunes ("exempt") from other duties. Some were staff of the hospital, which Pseudo-Hyginus mentions in De Munitionibus Castrorum [15] as being set apart from other buildings so that the patients can rest. The hospital administrator was an optio valetudinarii. The orderlies aren't generally mentioned, but they must have existed, as the patients needed care and the doctors had more important duties. Perhaps they were servile or civilians, not worth mentioning. ਕੁਝ ਸਨ noscomi, male nurses not in the army. Or, they could have been the milites medici. The latter term might be any military medic or it might be orderlies detailed from the legion. ਵੀ ਸਨ medici castrorum. Not enough information survives in the sources to say for certain what distinctions existed, if any.

The army of Augustus featured a standardized officer corps, described by Vegetius. Among them were the Ordinarii, the officers of an Ordo or rank. In an acies triplex there were three such ਨਿਯਮ, the centuries (companies) of which were commanded by centurions. ਦੇ Ordinarii were therefore of the rank of a centurion but did not necessarily command one if they were staff.

ਸ਼ਰਤ medici ordinarii in the inscriptions must refer to the lowest ranking military physicians. During his reign, Augustus finally conferred the dignitas equestris, or social rank of knight, on all physicians, public or private. They were then full citizens (in case there were any Hellenic questions) and could wear the rings of knights. In the army there was at least one other rank of physician, the medicus duplicarius, "medic at double pay", and, as the legion had milites sesquiplicarii, "soldiers at 1.5 pay", perhaps the medics had that pay grade as well.

Augustan posts were named according to a formula containing the name of the rank and the unit commanded in the genitive case e.g., the commander of a legion, who was a legate that is, an officer appointed by the emperor, was the legatus legionis, "the legate of the legion." Those posts worked pretty much as today a man on his way up the ਮਾਣ ਸਤਿਕਾਰ ("ladder of offices", roughly) would command a legion for a certain term and then move on.

The posts of medicus legionis ਅਤੇ ਏ medicus cohortis were most likely to be commanders of the medici of the legion and its cohorts. They were all under the praetor or camp commander, who might be the legatus but more often was under the legatus ਖੁਦ. There was, then, a medical corps associated with each camp. The cavalry ਅਲਾਏ ("wings") and the larger ships all had their medical officers, the medici alarum ਅਤੇ medici triremis respectively.

Practice Edit

As far as can be determined, the medical corps in battle worked as follows. Trajan's Column depicts medics on the battlefield bandaging soldiers. They were located just behind the standards i.e., near the field headquarters. This must have been a field aid station, not necessarily the first, as the soldiers or corpsmen among the soldiers would have administered first aid before carrying their wounded comrades to the station. Some soldiers were designated to ride along the line on a horse picking up the wounded. They were paid by the number of men they rescued. Bandaging was performed by capsarii, who carried bandages (fascia) in their capsae, or bags.

From the aid station the wounded went by horse-drawn ambulance to other locations, ultimately to the camp hospitals in the area. There they were seen by the medici vulnerarii, or surgeons, the main type of military doctor. They were given a bed in the hospital if they needed it and one was available. The larger hospitals could administer 400-500 beds. If these were insufficient the camp commander probably utilized civilian facilities in the region or quartered them in the ਵਿੱਕੀ, "villages", as in the republic.

A base hospital was quadrangular with barracks-like wards surrounding a central courtyard. On the outside of the quadrangle were private rooms for the patients. Although unacquainted with bacteria, Roman medical doctors knew about contagion and did their best to prevent it. Rooms were isolated, running water carried the waste away, and the drinking and washing water was tapped up the slope from the latrines.

Within the hospital were operating rooms, kitchens, baths, a dispensary, latrines, a mortuary and herb gardens, as doctors relied heavily on herbs for drugs. ਦੇ medici could treat any wound received in battle, as long as the patient was alive. They operated or otherwise treated with scalpels, hooks, levers, drills, probes, forceps, catheters and arrow-extractors on patients anesthetized with morphine (opium poppy extract) and scopolamine (henbane extract). Instruments were boiled before use. Wounds were washed in vinegar and stitched. Broken bones were placed in traction. There is, however, evidence of wider concerns. A vaginal speculum suggests gynecology was practiced, and an anal speculum implies knowledge that the size and condition of internal organs accessible through the orifices was an indication of health. They could extract eye cataracts with a special needle. Operating room amphitheaters indicate that medical education was ongoing. Many have proposed that the knowledge and practices of the medici were not exceeded until the 20th century CE.

By the late empire the state had taken more of a hand in regulating medicine. The law codes of the 4th century CE, such as the Codex Theodosianus, paint a picture of a medical system enforced by the laws and the state apparatus. At the top was the equivalent of a surgeon general of the empire. He was by law a noble, a dux (duke) or a ਵਿਕਾਰਿਯੁਸ (vicar) of the emperor. He held the title of comes archiatorum, "count of the chief healers." The Greek word iatros, "healer", was higher-status than the Latin medicus.

ਦੇ ਅਧੀਨ comes were a number of officials called the archiatri, or more popularly the protomedici, supra medicos, domini medicorum ਜਾਂ superpositi medicorum. They were paid by the state. It was their function to supervise all the medici in their districts i.e., they were the chief medical examiners. Their families were exempt from taxes. They could not be prosecuted nor could troops be quartered in their homes.

The archiatri were divided into two groups:

  • Archiatri sancti palatii, who were palace physicians
  • Archiatri populares. They were required to provide for the poor presumably, the more prosperous still provided for themselves.

ਦੇ archiatri settled all medical disputes. Rome had 14 of them the number in other communities varied from 5 to 10 depending on the population.


Ancient Rome: Medical Beliefs and Treatments - History

I’m not a student or scholar but I subscribe to Biblical Archaeology. I could have listened to her all night. I would have liked to know what the medical training was like. I guess I learned about dissections and anatomy they didn’t happen. I was wondering about that before she gave her lecture. I wonder if they had schools of medicine. Class lectures. Internships.

It was interesting that they were a lot more sophisticated medically than I thought they were. I’m going to have to kick my butt and read my Marcus Aurelius that’s in my Great Books.

Features of the Two Spices Offered to Jesus

ਲੋਬਾਨ, ਜਾਂ ਓਲੀਬੈਨਮ, ਅਤੇ ਗੰਧਰਸ ਦੋਵੇਂ ਰੇਸ਼ੇਦਾਰ ਗੱਮ ਤੋਂ ਆਏ ਹਨ ਜੋ ਛੋਟੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਜਾਂ ਕੰਡੇਦਾਰ ਝਾੜੀਆਂ ਦੀ ਸੱਕ ਵਿੱਚ ਚੀਰਾ ਬਣਾ ਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ.

ਅਰਬਾਨ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਤੱਟ ਦੇ ਨਾਲ ਲੋਬਾਨ ਦਾ ਰੁੱਖ ਉੱਗਿਆ, ਅਤੇ ਅਜੋਕੇ ਸੋਮਾਲੀਆ ਅਤੇ ਯਮਨ ਦੇ ਅਰਧ-ਸਮੁੰਦਰੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਗੰਧਰਸ ਦੀ ਝਾੜੀ ਫੈਲ ਗਈ. ਦੋਵੇਂ ਮਸਾਲੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਤਿਕਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ. ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਖੁਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਚੁਣਿਆ - ਗੰਧਰਸ ਪਵਿੱਤਰ ਮਸਹ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇਲ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧੂਪ ਦੀ ਲੋਬਾਨ ਸੀ. (ਕੂਚ 30: 23-25, 34-37) ਪਰ ਉਹ ਵੱਖਰੇ ੰਗ ਨਾਲ ਵਰਤੇ ਗਏ ਸਨ.

ਧੂਪ, ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਧੂਪ ਵਜੋਂ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਇਸਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਛੱਡਣ ਲਈ ਸਾੜਨਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ. ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਗੰਧਰਸ ਤੋਂ ਕੱ Theੀ ਗਈ ਰਾਲ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ. Myrrh is mentioned three times in accounts about Jesus: as a gift when he was a baby (Matthew 2:11), as an analgesic offered with wine when he was hanging on the stake (Mark 15:23), and as one of the spices used in the preparation of his body for burial (John 19:39).
http://wol.jw.org/en/wol/d/r1/lp-e/2015172

Sarah Yeoman’s presentation was absolutely fascinating and one item got me thinking. The account of the magi in Matthew makes it clear that they were looking for the “the King of the Jews” because they wanted to “worship” him. Athough it also says they leave gifts of frankincense and myrrh, it does not say to what purpose these aromatic gums were to be put. Could the magi have intended the frankincense and myrrh for Mary as a protection against postpartum infection?

[…] [ad_1] During this time of the year, the world celebrates the resurrection of Jesus Christ. Around t… Magdalene and Mary went to the gravesite, the angels outside His tomb proudly declared those words […]

Very interesting! I really enjoyed your thorough understanding of ancient Rome! God bless!

Thanks for this enlightening lecture. One surgical instrument was not present among those presented from Rimini archaeological finds that I assumed would be there, the pipettes for draining fluid from crushing wounds.

Very interesting and informative lecture. Many thanks to Sarah Yeomans. Hopefully we will be able to view a lecture next year on her findings regarding religion and Christianity during this era.

Fascinating – ironically I go to Rimini every year, next time I’ll be sure to go to the Domus del Chirurgo!

The Bible—A Book of Accurate Prophecy, “The Last Days”
Prophecy: “In one place after another pestilences.”—Luke 21:11.
Fulfillment: Despite medical advances, millions still die each year as a result of infectious diseases. International travel and the world’s growing urban population have increased the likelihood that disease outbreaks will spread rapidly.
What the evidence reveals:
● Smallpox killed an estimated 300 million to 500 million people in the 20th century.
● The Worldwatch Institute reports that during the past three decades, “more than thirty previously unrecognized diseases such as Ebola, HIV, Hantavirus, and SARS have emerged as new threats.”
● The World Health Organization has warned of the rise of drug-resistant germs, saying: “The world is heading towards a post-antibiotic era, in which many common infections will no longer have a cure and, once again, [will] kill unabated.”
http://wol.jw.org/en/wol/d/r1/lp-e/1200272858#h=0-1&selpar=0

Interesting lecture. Well organized.

Fascinating and most interesting – however one point is that the Egyptian Oxyrhynchus records of just about all periods show the village inhabitants ‘ran away’ (anachoresis) when ever things got sticky – from too high tax demands to local bandits and even when a Roman grandee came visiting (locals did not want to bear the cost), so I’d like to see more evidence the records show the absences were due to the plague at that period. The other thing that worries me are the ‘arguments from a negative’ – simply because records stop does not mean the practice stops (the Balkan Roman army discharges), only that the records are not there, so I’d like to know there was other positive evidence that this cessation was due to stopping discharges. But, despite these minor thoughts, again many thanks for a most interesting lecture.

Ms. Yeomans has given a fascinating talk. Well presented. I learned a great deal. ਤੁਹਾਡਾ ਧੰਨਵਾਦ.


Listing of even more Ancient Roman medicinal plants

I t is quite evident that the Romans used a great variety of medicinal plants. For example Melissa against insect bites and as a tea against melancholy. A few herbs used by the Romans are given below apologies for the lack of order, rather like a garden.


Sage (salvia officinalis) — The Roman name for the plant was Salvia coming from the word “salvare” or “ salus” meaning health. It was regarded as sacred and was gathered with pomp and ceremony after an offering of bread and wine and not to be cut with ferrous tools (which apart from anything would have been extremely expensive in those days).
Laurel (laurus nobilis) — famously used to crown emperors and great men, the Laurel was dedicated to the god Apollo and the god of medicine Aesculapius. Laurel (bay leaf) is lightly narcotic and as such was closely associated with trances and oracles. Laurel garldands soon became an architectural element as the plant was believed to protect from disease, evil spells and lightning. It was also used as a remedy against the plague (remember that Aesculapius was brought over to Rome in the event of a plague).
Oak (Quercus robur) — the bark, leaves and galls are powerful astringents. The high tannin content can also be used for tanning leather. A crushed leaf could be applied directly to wounds.
ਪੁਦੀਨੇ (mentha spicata) — used to flavour wines and sauces. The poet Ovid mentions it as a symbol of hospitality. It was used as a diuretic and digestive as well as for coughs and colds.
Parsley (petroselinum hortense) — the Greeks had a variety of uses, the Romans are believed to have been the first to use it as a food.
Oregano (origanum vulgare) was a well known herb throughout the Roman world for its frangrance and antiseptic properties.
ਦਾਲਚੀਨੀ (cinnamum zeylanicum) — a rare herb during Roman times it was highly prized, like pepper. It would be imported from India.Cinnamon is one of the oldest known spices, and in the Ancient World it was worth more than gold. Its medicinal properties are astounding. In Ancient Rome, cinnamon was useful in the treatment of inflammation, poisonous bites, and menstrual disorders. It was very helpful in treating the symptoms of the common cold or flu, as well as other respiratory infections. Cinnamon was also claimed to be an exceptional cough medicine. To fight infection, cinnamon was known for its antibacterial, antiseptic, and anti-fungal properties, and was often applied externally to wounds, and troublesome skin conditions. Cinnamon was also used in embalming procedures. Body cavities were filled with sweet smelling spices. During childbirth, mothers were given cinnamon, as a sedative, to help with the pain and discomfort. It was commonly used for gastro-intestinal upsets, such as indigestion, nausea and diarrhea, and it was recognized as a good digestive aid. Many people today take cinnamon as a treatment for acid reflux. Cinnamon has stimulant properties, and was used to warm the body, and aid in circulation. It was applied as an astringent, and as a parasitic treatment. It was also used in food preservation.


ਰੋਜ਼ਮੇਰੀ (ros marinus, meaning “sea dew”) — burnt for purification. In fact its antiseptic properties meant it would be used to preserve foods.

Usage of rosemary dates back to 500 b.c. when it was used as a culinary and medicinal herb by the ancient Greeks and Romans. It is still a popular medicinal herb today. Pedanius Dioscorides (ca. 40 to ca. 90) Greek physician, pharmacologist and botanist practiced in Rome during the time of Nero. His most famous writing,the five volume "De Materia Medica" is one of the most influential herbal books in history. Dioscorides recommended rosemary for its "warming faculty". In addition to its importance in the history of herbal science, the "Materia Medica" also enlightens us about the herbs and remedies employed by the Greeks, Romans and other cultures of antiquity.

When mixed with curdled milk, beer, and honey, rosemary was considered by the ancients to be good for heart trouble. Ancient Greek students ate rosemary to improve their memory students also wore rosemary garlands when studying for examinations.

Hellenistic and Roman gardens almost always contained rosemary bushes. Moreover, rosemary was believed to grow only in the gardens of the righteous and protected one from evil spirits. The Romans believed that the odor of rosemary preserved dead bodies, and the green color of the leaves symbolized eternity. Rosemary was placed in the hands of the dead.


Violets (viola odorata) — The Romans used violets for the eyes or as a cure for hangovers. Both the Greeks and the Romans used Violets for all sorts of other things such as herbal remedies, wine (Vinum Violatum), to sweeten food and for festivals. The Romans liked the Vinum Violatum so much they spent more time cultivating violets than olives, much to the irritation of Horace (65-8 BC.). Violets, associated with resurrection, were secretly planted on Nero’s grave.

The Greeks also used violets “to moderate anger, procure sleep and comfort and strengthen the heart.” Violet wine was a delicacy for ancient Romans.

Violet leaves and flowers contain beta-carotene, vitamin C, salicylates, the flavonoid rutin, mucilage, and the flowers contain essential oil. Violets are pungent, bitter, and sweet, cool and moist and correspond to Venus, and the element of water.


Poppy (Papaver Rhoeas) — it’s calming effects have been widely known in most if not all civilisations and cultures since primordial times.
ਬੇਸਿਲ (ocimum basilicum) — was introduced into Europe by the Romans. Amongst the various stories it is said to have been found growing on the spot of Christ’s crucifixion by the Empress Elena (mother of Emperor Constantine) and from hence exported across the empire.
Chestnut (castanea sativa) — Pliny tells us it was eaten roasted/toasted by the priests of Cibele as they were forbidden from eating cereals. It is also mentioned by the poet Homer and by Galen, Martial and Virgil.
Artichoke (cynara scolymus) —Pliny gives one of the very first full descriptions of the artichoke as we know it. It had a variety of reputations, some of them negative for example dreaming of them was deemed to mean bad luck. It was a poor food with little nourishment and stood as a symbol of pain and bad luck. However, wehave also read of it being deemed to be an aphrodisiac.
ਅਨਾਰ (punica granatum) — Entered Roman life around the time of the Punic wars. It’s roots were cooked and used as a cure for worms. The skin was used for intestinal problems. It’s copious seeds made the fruit to be associated with Venus/Aphrodite and according to the Greeks it’s juice was meant to be the blood of Dionysus.
Cabbage (brassica oleracea) — Pliny goes as far as saying the Romans used cabbage as the only medicine for a number of centuries. Catullus defended it and its virtues in the senate against other foodstuffs and herbs being imported from the orient. The poor ate all parts of it whilst the rich had a preference for the young shoots only. Recent cancer research sugests that indeed it is an effective cancer defence and should be eaten twice a week if possible!
Fennel (foeniculum vulgare) — Pliny advocates it for problems with the eyes and sight. Something weird about noticing how moulting snakes would rub their eyes against it.
Lettuce (lactuca scariola) has been known to be rich in sap — hence the name lactuca which means “rich in milk". It was used against rheumatisms and colds. It was very appreciated during meals and in the republican period was often eaten at the end of the meal. In later times it made its way to the beginning of the meal as an appetizer. The sap would be collected and dried for use.
ਚੈਰੀ (prunus avium) — Galen advocated its use for the intestine and against gall stones. The kernel was found useful for arthritic pain, acne and verucas. The resin/gum, collected in summer, would be mixed with wine against cough and to aid appetite.
ਜੌ (hordeum vulgare) — was very common but eventually overtaken by wheat as the most common cereal in ancient Rome. The Romans took barley with them across Europe and the Middle East, establishing it everywhere they went as a staple food, an ingredient for brewing beer and a medicine. One of its most popular medicinal uses was as an anti-inflammatory, a property for which barley still has a sound reputation today, being widely recommended as a treatment for osteoarthritis, gastric ulcers and other inflammatory diseases. Barley is also known as an emollient used in cases of pancreas and biliar ailments and other digestive problems and in infections of the intestinal mucous membrane and urinary tract, and as a febrifugal used especially for fevers in children, who are also given it for minor infections, diarrhea and dry coughs. It is also traditionally renowned as a galactogogue and a promoter of hormonal balance in women, and its benefits to the hormonal system have been reinforced in modern times by research suggesting that it stimulates the release of prolactin and human growth hormone. Barley's reputation as a woman's herb has grown even further in recent years, since it has become increasingly used as an ingredient in breast enhancement formulations. Another therapeutic use of barley is to lower blood cholesterol and triglyceride levels and to regulate blood sugar levels. Studies suggest that these effects are caused by beta glucan, a type of fibre which barley contains, which is also claimed to be protective against the risk of bowel cancer. Barley also contains astounding amounts of proteins, vitamins and minerals, incuding potassium, calcium, magnesium, iron, copper, phosphorus, manganese, zinc, beta carotene, B1, B2, B6, C, folic acid, and pantothenic acid, making it one of the most nourishing foodstuffs known to man. It also contains high levels of chlorophyll, a substance said to inhibit cancer, and several antioxidants, thought to help prevent many degenerative diseases, such as cancer, heart disease, stroke and premature ageing. Made into a poultice and applied externally, barley has demulcent properties which make it helpful in soothing and reducing inflammation in sores and swellings. A hot poultice eases stiff and painful joints and draws the poison from boils, abscesses, stings, bites and infected cuts. A cold poultice relieves swellings and helps with weeping eczema and other itchy skin conditions.

2. Medicine requires trust

While using ancient Greek medicine as a source of remedies is problematic, drawing on it to understand the doctor/patient relationship is more straightforward. We still say, “Trust me, I’m a doctor”. But there was clearly a lot of unease about doctors in the ancient world. They weren’t family members so it felt risky to let them near your body, especially when you weren’t feeling very strong. Being ill was seen as a loss of self-control and therefore damaging to a man’s masculinity.

To gain a patient’s trust, a doctor had to make sure his image was right. Today it’s the white coat. In ancient Greece it was all about wearing plain, simple clothing, avoiding strong perfumes and never quoting the poets at the patient’s bedside. If you’ve read any Greek tragedy, you’ll see why not. When you are feeling ill, it isn’t cheering to hear “Death is the only water to wash away this dirt” or “alone in my misery I would crawl, dragging my wretched foot”. As a doctor, you needed to understand what your patients were thinking, and help them to trust you. And if they trusted you, then they’d take the remedies.


6 Bizarre Childbirth Myths From Ancient History

For most of human history, childbirth was one of the most dangerous things that a woman could do indeed, it still is for many women. So, understandably, a lot of ancient civilizations had rituals, spells and ceremonies to try and make every aspect of childbearing go smoothly, from assuring the fertility of a woman to easing the delivery of a baby — and many ancient cultures had detailed birth manuals, because getting the rituals right could get ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਗੁੰਝਲਦਾਰ.

We still have many beliefs about birth and the "right" way to do things: witness the many online arguments about the various virtues of hospital birth versus home birth, giving birth naturally versus using painkilling medications, working with a doulas versus only seeing doctors, and basically any other choice involved in the birthing process. So you can imagine how intense the conversations probably got, back in the ancient world, when expectant mothers were choosing between drinking goose semen or sitting on a dog's placenta, or wondering whether you truly needed four strong women to shake you intensely in order to get some contractions going. We're lucky no one had invented parenting message boards yet.

Here are six ancient beliefs about childbirth that will either make you want to cross your legs, or feel pangs of serious sympathy for the women who had to go through this thousands of years ago. Modern gynecology looks like magic in comparison.

1. Determine Your Fertility By Sitting On Dirt And Beer

If we believe a gynecological document called the Kahun Medical Papyrus that is currently archived at the University College in London, the ancient Egyptians were very invested in the idea of childbearing capability itself. Before you even got into the whole "birthing" problem, you had to figure out whether you or your chosen lady could get knocked up. The Kahun Papyrus — which, incidentally, is the oldest medical text in history — details some pretty interesting tests to determine fertility. Spoiler: they're not exactly dignified.

One particularly brutal method was to hit the woman on a particular part of her lip if it didn't hurt, she was thought to be infertile forever. (Ouch.) But the worse one, in my opinion, was the test involving a heap of dirt. How's this for fertility testing: a woman sits on a mound of dirt that's been soaked in old beer, and possibly mixed with fruit and dates. For every time she throws up while sitting there, that's one child she'll have in the future. If she's got a strong stomach, though, no kids for her (which seems to fly in the face of everything we know about motherhood now, i.e. that having a strong stomach is a pretty great asset).

2. Put Hemp & Corn In Your Vagina To Induce Labor

The ancient Egyptians also had some interesting rituals when it came to actually getting birth itself started. One was to cast spells on an amulet placed on the forehead of the pregnant woman, which doesn't sound particularly bad — but there were a number of more invasive options. Another medical text, the Ebers Papyrus, suggests putting a few concoctions — including honey soaked with hemp, or a handful of ground corn — up the vagina itself to make labor begin. No word on how the babies born via this method felt about coming into this world basically breaded like a cutlet.

3. Keep All Knots Out Of The Delivery Room

Ancient Greek mothers-to-be were subject to a number of superstitions about the whole birthing process and what could be done to make it go more smoothly. One notable belief was that a poultice tied to the thigh could ease the difficulty of labor (which, you've got to admit, sounds better than the above-mentioned corn tampon).

Another more abstract superstition was the idea that having any knots in the delivery room would serve as a magical "obstacle" to the baby's birth, so they all had to be undone. From the mother's belt to wreaths on the walls, everything in the vicinity had to be rapidly unknotted. Knots were regarded as nasty symbols of general evildoing, so woe betide you if you happened to attend an ancient Greek birth with a fancy plait in your hair.

4. Let Four Women Shake You Until You Have Contractions

Ancient Greek beliefs about the medical treatment of various problems during childbirth were preserved well into the Middle Ages — meaning that the treatments recommended by people like Hippocrates and Galen would have been pretty familiar to medieval ladies. (Poor them.) So when medical texts from ancient Greece recommend, say, being shaken violently by four women to induce labor, you know it happened for at least a thousand years.

ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਹੀ ਪੜ੍ਹਿਆ. One remedy for starting contractions involved getting four women (one for each limb on the pregnant woman), and demanding that they shake her extremely hard at least ten times — plus a few more after she'd lain down. The idea, presumably, was to "shake" the baby loose, though it can't have been much fun for the mom.

5. Step Over One Dead Man And One Living Man To Ensure Easy Delivery

According to Delores LaPratt, a researcher at McGill University, ancient Anglo-Saxon women had their own peculiar way of guaranteeing that their pregnancies would be easy and their births without complications: perform a ritual dance involving one dead man and one live one.

The woman in question would first step over the grave of a dead man, reciting a charm in Anglo-Saxon: "This is my remedy for hateful slow birth, this is my remedy for heavy difficult birth, this is my remedy for hateful imperfect birth." She'd then get her husband to lie down on the ground and step over him, reciting, "Up I go, step over you with a living child, not a dead one, with a full-born one, not a doomed one." It's not clear whether the two elements of this ritual could be performed on separate occasions, or if Anglo-Saxon cemeteries were filled with pregnant women stepping over their husbands.

6. Drink Goose Semen To Cope With A Difficult Delivery

When it comes to seriously disgusting medical remedies and beliefs, the ancient Greeks — and Pliny The Elder in particular — are kind of inspiring. There's not a single substance in nature that they didn't contemplate using for some medical purpose or other. Getting yourself well in ancient Greece required a total lack of squeamishness, and that included childbirth.

Pliny did, at least, give lots of options. If you were having a difficult delivery, and you (for some inexplicable reason) didn't want to drink goose semen mixed with water, you could also drink the liquid from the uterus of a weasel, or a concoction of powdered sow's dung. Not thirsty? Then the fat of a hyena could be burned underneath you if you like, or perhaps you'd prefer having the placenta of a dog placed on your thighs? The menu was endless. To be honest, that may have been the point: make the remedies so disgusting that birth, itself, looks like an easy job.


Historical perspective on the use of garlic

The objective of this review is to examine briefly the medical uses of garlic throughout the ages and the role that it was considered to play in prevention and treatment of disease. Interest in the potential benefits of garlic has origins in antiquity and is one of the earliest documented examples of plants employed for treatment of disease and maintenance of health. Garlic was in use at the beginning of recorded history and was found in Egyptian pyramids and ancient Greek temples. There are Biblical references to garlic. Ancient medical texts from Egypt, Greece, Rome, China and India each prescribed medical applications for garlic. In many cultures, garlic was administered to provide strength and increase work capacity for laborers. Hippocrates, the revered physician, prescribed garlic for a variety of conditions. Garlic was given to the original Olympic athletes in Greece, as perhaps one of the earliest "performance enhancing" agents. It is of interest that cultures that developed without contact with one another came to similar conclusions about the efficacy of garlic. Modern science is tending to confirm many of the beliefs of ancient cultures regarding garlic, defining mechanisms of action and exploring garlic's potential for disease prevention and treatment.

List of site sources >>>


ਵੀਡੀਓ ਦੇਖੋ: ΤΑ 4 ΦΥΛΛΑ ΠΟΥ ΔΙΩΧΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΠΟΝΟΥΣ ΣΤΙΣ ΑΡΘΡΩΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΜΥΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΝΕΥΡΑ (ਜਨਵਰੀ 2022).